Si arriti Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Mark Rutte, t’ia ndryshonte mendjen Trampit? Sipas mediave ndërkombëtare, Rutte e arriti këtë rezultat duke e lajkatuar Trapin, natyrisht dhe me mbështetjen e kancelarit gjerman Merz dhe kryeministrit britanik Starmer.
Sipas tyre, puna e Ruttes ka filluar menjëherë pas takimit të 14 janarit në Uashington (konsideruar i dështuar), midis Zëvendëspresidentit të SHBA-së J.D. Vance dhe Ministrave të Jashtëm të Danimarkës Lars Løkke Rasmussen dhe atij Grenlandës Vivian Motzfeldt.
Sipas tyre, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s ka zhvilluar një raund të gjerë konsultimesh, duke përfshirë jo vetëm danezët dhe aleatët evropianë, por edhe Ambasadorin Matthew Whitaker, përfaqësuesin e SHBA-së në NATO. Negociatat Rasmussen dhe Motzfeldt i patën ofruar Vance-it gatishmërinë e Grenlandës për të pritur sa më shumë baza ushtarake që konsideroheshin të nevojshme. Megjithatë, ende konsensus: “Ne duam ta zotërojmë ishullin.”, qe përgjigjja e Vance, ndërkohë që danezët këmbëngulën se”Me ligj, toka në Groenlandë nuk është në shitje; ne mund t’ju japim një koncesion shumëvjeçar.”
Ndërkaq, më 19 janar, Rutte priti në Bruksel Ministrin e Grenlandës Motzfeldt, i shoqëruar këtë herë nga Ministri danez i Mbrojtjes Troels Lund Poulsen. Të tre finalizuan një kornizë më të gjerë, një marrëveshje që do të përfshinte ndërhyrjen e vendeve që ishin të gatshme për të forcuar sigurinë ushtarake në dhe përreth Groenlandës. Pasi largimit të tyre, Rutte telefonoi Trumpin, duke i ofruar jo dhe aq një formulë përfundimtare, sesa një kornizë: të gjithë aleatët do të pranonin udhëheqjen amerikane në zonë, duke shtuar se partnerët ishin të gatshëm të shpenzonin më shumë në Arktik, duke blerë pajisje ushtarake nga Shtetet e Bashkuara. Sipas mediave të huaja, Rutte thuhet të ketë përmendur gjatë bisedës shembullin e Danimarkës, tashmë një kliente besnike e “Lockheed Martin” amerikan për avionët e saj F-35.
Më 20 janar, theksojnë mediat e huaja, Rutte ua përshkroi qëllimin e këtij operacioni ambasadorëve të 32 vendeve anëtare, të cilët u takuan në Këshillin e Atlantikut të Veriut në Bruksel. Sekretari i Përgjithshëm propozoi vazhdimin e diskutimeve brenda “grupit të punës” midis Shteteve të Bashkuara, Danimarkës dhe Grenlandës. Ky sugjerim u mirëprit nga danezët dhe anëtarë të tjerë të shquar të këshillit, përfshirë britanikët. Por, më e rëndësishmja sipas tyre, qasja e Ruttes mori dritën jeshile nga Whitaker.
“Kemi një marrëveshje kornizë”, tha presidenti amerikan. Tani do të shohim detajet, të paqarta si gjithmonë. Çështja e pronësisë territoriale mbetet qendrore. Disa sugjerojnë modelin e Guantanamos, bazës detare të dhënë Shteteve të Bashkuara nga qeveria kubane, me një kredi të përhershme në vitin 1903.
