Kur një nënë apo baba justifikohet kur keqtrajton fëmijën, sepse fëmija bëri një veprim jo të mirë që atyre nuk u erdhi për shtat, u hypi nervat apo fëmija i bëri të ndihen të turpëruar, apo të humbin durimin, kjo nuk është e vërtetë. Këta prindër nuk dinë të sillen ndryshe. Vetë prindërit, nëna dhe babai i fëmijës, vijnë nga eksperienca dhune dhe neglizhimi. Ata veprojnë automatikisht dhunshëm, pasi nuk kanë aftësi apo inteligjencë emocionale, që të mund të menaxhojnë veten dhe të zgjedhin veprimet. Prindërit sillen keq jo për shkak të veprimit të fëmijës, por sepse nuk dinë të sillen ndryshe. Ata reagojnë sipas modelit që kanë përvetësuar kur edhe ata ishin fëmijë.
Nëna dhe babai, duke mos patur mekanizma të inteligjencës emocionale, nuk e menaxhojnë bezdinë padurimin dhe inatin që janë si një lëmsh, dhe nuk i lejojnë të veprojë nëpërmjet empatisë apo dhembshurisë, por shpërthejnë në mënyrë konfuze dhe nuk kontrollojnë veten se çfarë bëjnë.
Pasi u kalon inati, fillon faza e dytë që ndihen në faj, dhe në vënd të kërkojnë të falur për sjelljen e tyre, i drejtohen fëmijës: “Po ti bëre gabim, prandaj u solla unë keq”. Kjo “shtesa” e dytë është njëlloj e keqe si e para, pasi e bën fëmijën edhe më shumë fajtor, por mbi të gjitha të fyer e të poshtëruar nga prindi, që ndihet keq e i mërzitur sepse e “detyroi” fëmija të sillet keq.
Prindër kur ju ndodh të mos e menaxhoni veten më pas, kur qetësoheni, mos vazhdoni ta ndëshkoni fëmijën, edhe butësisht.
Ju humbët durimin sepse nuk dinit të menaxhoni veten, jo se u soll fëmija keq, dhe këtë e vërteton sjellja juaj pasi ju ka rënë inati, që vazhdoni ta bëni fëmijën të ndihet fajtor, në vënd që t’i kërkoni të falur për sjelljen tuaj të rëndë.
