Një film spektakolar me përmasa epike, skena aksioni dhe pamje magjepsëse. Shembulli i fundit që më kujtohet me botë dhe histori kaq të thelluar është “Lord of the Rings”, kampioni në fuqi i fantazisë. Një nga elementët kryesorë që ndan “Lord of the Rings” me pothuajse gjithë filmat e tjerë me fantazi është thellësia me të cilën ilustrohet dhe shfaqet, gjë që e vendos në kategorinë e ashtuquajtur “high fantasy”. Dune në dallim nga kjo është teknikisht fantashkencë, gjithsesi shumë nga krahasimet që mund të ngrihen mes dy serive qëndrojnë. Secili popull ka zakone dhe ideologji krejt të ndryshme nga të tjerët, herë- herë të kundërta. Këto dallime i shohim te gjuha, veshjet, sjellja dhe zakonet, si dhe për hir të artit vizual që shijojmë, janë të gjithë me dukuri të posaçme estetike që përshtaten sipas ideologjive dhe natyrës që i rrethon. Të gjithë këta elementë përcjellin idenë se ka histori qindra ose mijëra vjeçare të ndodhura përpara nisjes së filmit dhe jashtë atyre që kemi parë drejtpërsëdrejti. Ndryshe nga filma të tjerë me fantazi ose fantashkencë si përshembull “Star Wars”, të cilin e vendosin më shpesh në kategorinë “space opera”, ku fokusi qëndron mbi aventurat, argëtimin dhe një portretizim personazhesh sipërfaqësor, krahas me Dune ku një pjesë e mirë e filmit i dedikohet ilustrimit sa më të qartë të traditave dhe kulturës që përbëjnë popujt e ndryshëm, si dhe për sa i përket personazheve, gjendjes së tyre të brendshme emocionale. Në rastet ku flasin me këto gjuhë të shpikura, duke filluar nga fjalëformimi dhe duke shkuar tek intonacioni i aktorit, nuk të bën për asnjë çast të mendosh që është diçka e stisur.
Regjisori, Denis Villeneuve, ka patur burim të bollshëm nga të merrte, pasi është një seri e përbërë prej 23 librash, fatkeqësisht vetëm 6 prej tyre janë shkruar nga autori origjinal Frank Herbert, pjesa tjetër janë vazhduar pas vdekjes së tij nga i biri, Brian Herbert dhe Kevin J. Anderson, por me sa kam dëgjuar për to nuk janë në nivelin e cilësisë së 6 librave origjinalë. Për momentin filmat sapo kanë mbuluar vetëm librin e parë dhe është e vështirë të thuhet se deri ku do shkojnë dhe ku do mbarojnë. Gjithsesi këtu qëndron mjeshtëria e një përshtatjeje. Të dish ku, sa do marrësh dhe si do e shfaqësh. Në këtë drejtim do shtoja se filmi i dytë është shumë më i mirë se i pari. I pari mendoj se ka pak probleme me ritmin, ka shumë ndërtim mbi botët dhe shumë më pak ngjarje, sërish mbetet film i mirë, por më kujtohet kur e mbarova herën e parë dhe mendova se e kisha të vështirë të arrija në një përfundim për atë që kisha parë pasi ishte lënë pothuajse gjithçka pezull, diçka si të kisha parë gjysmën e parë të episodit të parë të një seriali. Mbetej shumë argëtues dhe më la duke dëshiruar në pritje të vazhdimit për më shumë, por disi jo plotësues.
Do thoja se filmi i dytë e korrigjon këtë, i përgjigjet pothuajse të githa pyetjeve të filmit të parë, si dhe disa të ngritura përgjatë rrugëtimit, duke të lënë me kërshëri dhe etje të shëndetshme për vazhdimin e serisë. Më ritmik, më i plotë dhe i ngarkuar me ngjarje që rrjedhin njëra pas tjetrës natyrshëm. Efektet janë madhështore me një kombinim dhe kompromis mjeshtëror mes efekteve praktike dhe atyre kompjuterike. Ka disa raste ku kolona zanore përzihet kaq bukur me pamjet e pabesueshme sa ndihesh sikur je vendosur nën hipnozë. Protagonisti si dhe personazhet e tjerë dytësorë bëhen shumë më interesantë dhe tërheqës për t’u ndjekur, përgjatë filmi të shtohet dëshira si shikues që gjërat të ecin mirë për ta, akoma më shumë se tek i pari. Ka skena të këndshme humori që thyejnë tensionin dhe të japin kohë të marrësh frymë përmes rreziqeve që kanosen. E vetmja gjë që më prishi sadopak shijen e gjithë veprës do thoja se ishte fundi.
SPOILER PËR FUNDIN E DUNE: PJESA E DYTË
Ndjeva se ishte pakëz i nxituar. Jo aq sa për të rrëzuar gjithë çfarë ndodhi deri në atë pikë, mbetet sërish një fund i kënaqshëm që arrin të lidhë me saktësi gjithë fijet e hapura deri në atë pikë, por më la pak për të dëshiruar kundrejt popullit Harkonnen, kryesisht Baronit. Deri në atë pikë kemi qënë duke mësuar gjithmonë e më shumë rreth tyre, si përshembull bota e zhytur në bardhë e zi, e cila qoftë vizualisht e qoftë konceptualisht ishte një nga mrekullitë e filmit, një popull me kulturë mizore dhe zaptuese, me morale të mbrapshta, personifikimi dhe mishërimi i të cilave ishte vetë Baroni, me një portretizim joshës nga Stellan Skarsgard. Fundi i tij m’u duk tepër i shpejtë dhe jo ekzaltues, për një personazh që deri në atë pikë kishte bërë aq shumë dhe që për më tepër, pata përshtypjen se kishte akoma më shumë për të dhënë. Gjithsesi mendoj se është mjaftueshëm e logjikshme sa për të mos hedhur poshtë gjithë çfarë kishte ndodhur deri në atë pikë dhe do shtoja se për sa kohë që do kemi antagonistë të rinj po aq interesantë sa ai, seria ka për të vazhduar me fuqi përpara dhe fare mirë mund të na bëjë të ëndërrojmë për maja akoma më të larta, të paktën me këtë përshtypje më la fundi, që do të thotë se gjithë- gjithë është një fund i mirë. Një nga filmat më të mirë fantashkencë që kam parë në vitet e fundit.
8 yje nga 10
