U desh publikimi i disa videove personale të një gjyqtareje në një rrjet social, që të gjitha rrjetet e tjera e, bashkë me to, edhe portalet e televizionet, të merrnin zjarr. U gjet ushqimi i tri ditëve të ardhshme për shpirtrat e uritur per viktima. Gjyqtaret e Facebook-ut mprehen lapsat virtualë dhe u lëshuan duke ndarëm e sho-shoqin gjithëkush manualin e tij mbi moralin dhe etikën në punë, njohurite mbi Kodin Penal e atë Rrugor, si dhe nje vendim të marre prej vitesh, për denimin maksimal të viktimes ne fjale. Kur them vendim i marrë prej vitesh, e kam në kuptim të shekujve, sepse në këtë pikë, duket se nuk u jemi larguar shumë stërgjyshërve, të ciëet vërtet na lanë vendin me të varfër e të prapambetur në Europe por, kur vinte fjala për nder, pupupu, joo, aty nuk të falnin as për një shikim shtrembër: plumbin ballit.
E ja kështu edhe ne, nipërit e mbesat sot, merremi me piruetat artistike, ondet verdhacuke, veshjet dhe perveshjet e buzeve, rripin e vene Gucci e rripin e pavene dhe manovrat ne makinenBMË, nderkohe qe keto jane thjesht simptomat e jo problemi. Sepse, sic ma tha me shpoti nje miku im i mencur, “s’kemi pse cuditemi; nese vendos per kuzhinjere bythen, normalisht qe mut do hame”!
Problemi pra, nuk eshte individual. Gjyqtarja ne fjale, me shume gjase edhe mund te largohet nga sistemi, por a do e permiresoje kjo sherbimin qe shqiptaret presin te marrin nga pushteti gjyqesor?
Problemi eshte sistemik.
Sistemi deri me sot qartësisht ka dështuar që të bllokojë përmes filtrave të tij penetrimin e individëve si kjo gjyqtarja apo të tjera e të tjerë si kjo. Nuk është e mjaftueshme vetem që studentet e Shkollës së Magjistraturës të kenë një performancë të mirë a shumë të mire akademike, por duhet edhe të demonstrojne karakter e personalitet, që të meritojne titullin “gjyqtar”. Akoma më tej, pas emërimit, kontrolli nga ana e institucioneve mbikqyrese të sistemit, duhet te jetë skrupuloz dhe i panderprerë.
Kujtoj se, vetëm pak kohë me parë, një tjetër gjyqtare (për koincidence adashe me këtë të sotmen), megjithese jetonte në shtepi me qira dhe nuk rezultoi me ndonje pasuri të dyshimte, sërish ia doli të vendoste rekord në lirimin e të dënuarve për krime nga më të bujshmit ne vend.
Mungesa e personalitetit professional, konkurronte fort edhe në atë rast me mungesen e personalitetit personal. Ajo u shfaq ne sy të të gjithë opinionit si një qenie e dobët, e nëpërkembur nga avokatët dhe krimi. Afërmendsh që individe të tillë, veçse dëmtojnë imazhin e pushtetit gjyqesor te qytetarët, kur ky pushtet e ka kërkesë sine qua non besimin publik për të ekzistuar dhe për t’u përballur me pushtetet e tjera dhe pushtetin e krimit.
Ndaj pyetja që duhet të na shqetesojë të tërëve, nuk është marka e fustanit të gjyqtares, por si ia doli që një “peshë pupël”, të shndërrohet në mbajtese të peshores së drejtësisë?
Po e mbyll këtë postim me një anekdote që ilustron thelbin e idesë sime.
Diku nga viti 2001 a 2002, gjatë një feste në Ambasadën e Egjiptit në Tirane, gjatë bisedave gjysmë formale, konsulli egjiptian rrëfeu se babai, sikundër edhe gjyshi i tij, kishin qenë ambasadorë. Admirimit të bashkëbiseduesit shqiptar për këtë vijimësi familjare në shërbimin diplomatik, konsulli iu përgjigj me shumë seriozitet, se “në Egjipt është vështirë, per të mos thëne e pamundur, që të bëhesh ambasador dhe gjyqtar i lartë, nëse nuk ke nje tradite familjare në këto profesione”. Sepse jo çdo njeri mund të bëhet gjyqtar, pavaresisht inteligjencës apo librezës së notave, si student i Juridikut.
