Jo më larg se dy ditë më parë, bashkë me tim shoq, vendosëm të uleshim për një drekë të shpejtë buzë detit. Kishim punë, po meqë dielli qe grishës dhe kafja po na shijonte, thamë ta zgjasnim ndenjien edhe duke ngrënë vaktin. Porositëm një sallatë, një patate të skuqur dhe një linguine me fruta deti. Pak shpejt, i thamë kamarierit, se na duhet të lëvizim. Dhe në fakt sallata dhe patatet mbërritën shpejt, kurse linguinet po vonoheshin ca. – Ngrihu shih, tha im shoq, pse po vonohen? – Do kenë punë, i thashë, dhe u ngrita të pyesja kamarierin dhe sa vonohej porosia.
Kuzhina e restorantit buzë detit, tipike nga ato që ta ka ënda, me një xham të madh prej nga shquheshin ata që gatuanin e të bënin vaktin gati, dukej e paqtë. E tejdukshme siç ishte, nënkuptonte se aty higjena qe maksimale, pa më të voglin cen, e se mund të haje pa merak. Kovidi, mendova, i ka bërë njerëzit më të kujdesshëm ndaj higjenës. Vura buzën në gaz e kënaqur dhe bëra të dilja nga pjesa e brendshme e restorantit, në kërkim të kamarierit, por sapo nisa të ktheja kurrizin, kuzhinieri matanë (pa maskë e dorashka), faaaaaaap, i futi një të fshirë hundës që i kullonte djersë, me shpinën e dorës, dhe vazhdoi gatimin.
Hapu dhe!
U bëra një dorë. Gjaku në fund të këmbëve. Unë dhe kur gatuaj në shtëpi i laj duart 100 herë. Je me fiksime thotë im shoq. Jam i them, po kjo punë ka rëndësi. Prek një gjë, laj duart, qëro një gjë, laj duart… Teksa unë mendoja kështu, me sytë po nga xhami mbresëlënës, faaaaaaap, sërish kuzhinieri, i papërtuar me thënë të drejtën sa i takonte punës, futi dy gishtat e vet “krudo” në tigan (qe e njëjta dorë, shpinorja e së cilës fshiu hundën), kapi ca makarona, i ngriti lart dhe i futi në gojë.
O Zot!!!
– O djali, i thirra kamarierit duke ia bërë me shenjë nga kuzhina, pak më kujdes me higjenën kur gatuani, se kovidi nëpër këmbë. – Po e provon për kripë, – tha ai, që e kishte parë tërë skenën. – Mirë o mirë, – i thashë, – po jo me gishtërinj, me ndonjë pirun të paktën! – Pse ti e si provon? – ma ktheu. – Nuk e provoj, bir, i thashë. I hedh sa kripë mendoj, vë kripën në tavolinë, e kush të dojë, hedh vetë.
Ngriti duart, si të justifikohej “ç’të të them”. – Për 3 minuta dalin, – më sqaroi.
Mbeta. Me zorrët në grykë dhe dëshirën për të hyrë në atë kuzhinë e për t’u mësuar atyre njerëzve, rregullat bazë të higjenës, kur gatuan për dikë tjetër më së pakti, e kur gatuan në një restorant më së shumti.
Higjena duhet të jetë absolute!
Gatimi nuk provohet me gishta!
Gishtat nuk lëpihen!
Hundët nuk fshihen me shpinën e dorës!
Djersa gjithashtu!
Nuk teshtihet mbi pjatë!
Duart lahen shpesh! Janë minimumi!
Oh Zot, mendova pastaj, mirë do hapen të gjitha, po këta, kush i kontrollon si e ruajnë higjenën tek gatuajnë??? Zot na ruaj!!!
