Ashtu si në çdo libër të ri, edhe teksa merr në dorë “Një fije shprese, një fije shkrepëse” të Ag Apollonit, lexuesi nuk e di se me se do të përballet. Stili i rrjedhshëm e i qartë i autorit, të shtyjnë me qetësi drejt një tjetër bregu, njohur në fakt nga shumëkënd, por eksploruar thuajse aspak nga këndvështrimi që ofron ai.
Niobe, një prej figurave jo kyçe të mitoloigjisë greke, të përshfaqet qysh faqeve të para të librit, me mitin dhe dhimbjen e saj universale, atë të humbjes së 14 bijëve, një dhimbje të cilën autori, përmes analogjisë, e shtjellon faqe pas faqeje, duke sjellë të gjallë për lexuesin, dramën e Kosovës e tragjedinë llahtarisëse të nënave kosovare që, po si Niobeja, u vranë bijtë.
Teksa autori/rrëfimtar rrugëton e mediton, imazhet e luftës dhe kujtimet e adoleshencës i mësyjnë mendjen, duke shkuar tek lexuesi me po të njëjtën forcë e po aq qartësisht, a thua se të dy, autor e lexues, më e shumta po rrojnë të njëjtin fat, e më e paka shohin të njëjtin film-dokumentar që edhe vetë autori e përmend në tekst.
Dy nëna, të vërteta tashmë, reale, të përvëluara të dyja në shpirt nga dhimbja e djemëve vrarë prej milicisë serbe, sjellin në këtë doku-roman, dy mënyra të të rrojturit të kësaj tragjedie. Njëra, Pashakoja, pas vdekjes së të bijëve, i vë zjarrin vetes, e si një murane në flakë, digjet, për t’u bashkuar me të bijtë në atë botë, kurse tjetra, Ferdonia, teksa pret të bijtë e burrin që t’i vijnë, ndërton përditë e nga pak një muze mbi ta e jetën e tyre, duke mos hequr dorë nga zakoni i përjetshëm i një nëne, ai i të folurit tërë kohën për bijtë e të dëshmuarit botës krenarinë për ta.
Dhe teksa autori paralajmëron qysh në krye të librit atë për të cilën do të rrëfejë, me mitin e Niobes, lexuesi e ka të pa mundur të mos shohë nga faqja në faqe, tragjedinë kosovare, trupat e vrarë e stivosur nëpër kamionë që kullojnë gjak, terrorin e mbjellë në familjet kosovare prej serbëve, dramën e atyre që e rrojtën e që humbën të shtrenjtët e tyre në këtë tragjedi.
Edhe pse përgjatë rrëfimit, fjalët luftë, serbë, genocid, përmenden aq sa për të shënuar konteksin që gatoi këtë mënxyrë, lexuesi e sheh dhe e ndjen në palcë terrorin dhe dhimbjen e popullit të Kosovës, duke e pasur të pamundur t’i harrojë sytë e 14 vjeçarit, që milicia serbe e ngre nga gjumi për ta vrarë.
Rrëfimi vjen drejt fundit. Teksa lexon “Një fije shprese, një fije shkrepëse” të Ag Apollonit, është e vështirë t’i mbash lotët, ashtu siç është e vështirë të mos kuptosh edhe një tjetër mesazh, atë të fuqisë së pamatë të këtij populli, për të rilindur nga hiri sikur Feniksi, e për t’i dëshmuar botës mbarë, se një nënë, duhet ta gjejë me se s’bën forcën të rrojë, vetëm për të përçuar me patjetër, kujtimin e kumtin që Zoti u kishte taksur të bijëve.
Copyright © MetropolPost.al
