Të bësh art e të sigurosh jetesën me të, nuk ka qenë kurrë e lehtë, e kjo sidomos në Shqipëri pas viteve 90, ku duket se kultura ka humbur pikë ndjeshëm ndaj politikës.
Për të kuptuar më tepër nga vështirësitë me të cilat haset një artist, e se cfarë duhet të mbijetosh në tregun e vështirë të artit, MetropolPost ka zgjedhur t’i drejtohet muzikantit Leke Negri, prej vitesh një prej figurave më të pranishme në televizionet shqiptare, emisione muzikore e spektakle po ashtu.
Është në fakt një eksperiencë mbi 20 vjecare, ajo që e bën trombistin LekeNegri një prej muzikantëve më të vjetër e më me eksperiencë në tregun shqiptar.
Por kush është Leke Negri?
Lek Negri është diplomuar në Akademinë e Arteve të bukura në vitin 2000, duke e filluar karrierën e tij profesionale në vitin 1999, si trombë e parë solo në orkestrën simfonike të RTSH-së , një aktivitet të cilin e bën prej mbi 22 vitesh dhe vazhdon edhe sot e kësaj dite. Institucionet simfonike me të cilat ai ka bashkëpunuar janë më të mëdhatë në Shqipëri (në mënyrë të vazhdueshme dhe të qëndrueshme ndër vite kanë qenë Orkestrat e RTSH, trombë e parë dhe e dytë në orkestrën e Teatrit e Operas dhe Baletit, orkestrën filarmonike të Sarajevës , televizionet kombetare Klan dhe Top Channel ) Pjesmarrës në festivalet operistike ndërkombëtare Marije Kraja si trombist solist .Ka bashkëpunuar me dirigjentë si Ermir Krantja, Jacopo Sipari, Martin André, Leonardo Quadrini, Sinopoli, Cuhng, etj. Krahas aktivitetit të tij kryesor “klasik”, ai ka një eksperiencë të rëndësishme në botën e pop-it, shumë nga pjesëmarrjet e tij në emisione televizive për rrjetet Klan dhe Top channel në spektaklet Portokalli dhe Top shoë, seanca regjistrimi në studio, gjithashtu duke bashkëpunuar me “Big Bands xhaz”, grupe nga Shqipëria, si dhe jashtë saj, si bashkëpunimi me “Blues Brothers” band, saksofonistin Lou Marini dhe kitaristin Steve Cropper. Spikat pjesëmarrja e tij në botën e kinemasë, në filmin “Letra Ere “viti 2003 të regjisorit Edmond Budina, ku është pjese e interpretimit muzikor së bashku me muzikantin e mirënjohur Fatos Qerimi. Gjithashtu Leke Negri ka organizuar evente bamirësie për Caritas Albania, me pjesmarrjen e sopranos Ermonela Jaho dhe baritonit Gëzim Myshketa.
MetropolPost.al/ Leke, ne jemi njohur bashkë fare të rinj, thuajse këtu e 20 vite të shkuara. Të shoh ende me trombë në dorë dhe po aq të dhënë pas muzikës si dikur. Është e vështirë të ruhet ky pasion ndër vite? A ofron Shqipëria mundësi për një artist që të zhvillohet e të ndërtojë veten në art?
Leke Negri: Përshëndetje Albana, të falënderoj për këtë intervistë. Po, është e vërtetë, u bënë shumë vite që tromba është bërë tashmë pjesë e pandashme e imja, çdo orë, ditë javë e muaj. Ishte ky pasion, që me sakrificën e një studenti në liceun e Shkodrës, e më pas në Universitetin e Arteve të Bukura, dhe frutet erdhen hap pas hapi. Si çdo gjë në jetë, do kohën, mundin, përkushtimin dhe dëshirën. Them se ia ka vlejtur çdo mundim.
Shqipëria fatkeqësisht nuk investon më tek sporti, arti, shkenca, tek kultura, përfshi dhe muzikën, pjesë e një trashëgimie kulturore që e ka çdo shtet i përparuar në botë. Dhe ato burime dhe talente në muzikë që kanë mbetur, synojnë skenat e botës për të shfaqur vetveten dhe talentin e mohuar në vendlindje. Kjo është e trishtë për një komb.
MetropolPost: Ka pasur momente kur ke thënë do ta lë muzikën, pra do ndërroj zanat e do të merrem me dicka tjetër?
Leke Negri: Asnjë moment nuk ka patur në jetë për ta braktisur “dashurinë” me emrin Trombë, edhe pse më duhet ta pranoj që muzika, veç talentit, ka edhe studimin rigoroz dhe shumë praktikë.
MetropolPost.al: Ke ndonjë mesazh për artistët e rinj në Shqipëri, ata që e duan artin dhe duan të rrojnë me të, edhe pse më së shumti me art nuk hahet bukë në Shqipëri?
Leke Negri: Do t’ju thoja vetëm praktikë, praktikë, praktikë! Dhe fat! Talenti i vetëm nuk mjafton.
