Edi Rama i mundi të gjithë. Së pari, theu tabunë e mandatit të tretë, që nuk e kishte thyer askush në Shqipërinë post-komuniste.
Së dyti, mundi opozitën e veshur me stof izraelit në moçalin e madh shqiptar. Kur në media publikoheshin faktet e skandaleve flagrante të qeverisë në ditët e fushates, si Becchetti apo ai i të dhënave, këshilltaret izraelite e këshillonin opozitën te heshte dhe të mos shfokusohej nga mesazhi. Madje, të dielen në darkë pas mbylljes së kutive, kërcenin në tavolinat e opozitës, duke festuar fitoren.
Së treti, mundi të gjithë atë vargun e madh të partive mediokre që ju bashkangjiten opozitës si shushunja. Ato nuk kanë vota, por duan të hanë pushtet me votat e të tjerëve.
Se katërti, na mundi ne që flasim lart e poshtë nëpër studio, portale apo rrjetet sociale, për regjimin oligarkik dhe korrupsionin e ngritur në sistem. Qytetarët në Shqipëri mendokan ndryshe!
Se pesti, Edi Rama ka mundur dhe fatin. Ky është një ndër kryeministrat e paktë në planet, që është rikonfirmuar në detyre gjatë pandemisë. Është dhe njeri që bredh me biçikletë atje në Hollandë, por ai 20 përqind të votave ka, dhe ka mbledhur nja 30 parti aty që qeveris.
Ky i mundi të gjithë, por tani rreziku është për të gjithë. Sigurisht që në mandatin e tretë, Shqipëria do të ketë një qeverisje shumë më arrogante se ajo që kishte në katër vitet e fundit. Rreziku është që do të ketë më shume ngjarje si ajo e teatrit, më shumë ligje si ai i aeroportit, Fushës dhe të tjerë.
Por rreziku më i madh është mesazhi që përcjell ky rezultat: në Shqipëri mund të qeverisësh keq, mund të jesh arrogant dhe prapë të votohesh.
Tani, e vetmja mbrojtje ndaj gjithë këtyre rreziqeve është opozita. Rreziku i demotivimit opozitar, pas humbjes, është i madh. Por Shqipëria ka nevoje që të ketë një opozitë të fortë në parlament, dhe opozita ka detyrimin të mbrojë fort interesin publik përtej çdo pazari. Ndryshe, revanshi i qeverisë do të jetë i papërmbajtshëm.
