Romani “800 hapa larg Venerës” është rrëfim i jetës së Kristoforit nëpërmjet shpirtit, pas vdekjes së parakohëshme. Shpirti i ndahet nga trupi dhe nis një jetë të re në natyrë, nëpër shkurre, shtylla, pemë.
Shtegëtimi i shpirtit është rikujtim elegjiak, sarkastik i jetës tokësore që ka pasur Kristofori: historitë e tij të trishta, në kuadër të jetës së dikurshme sociale e familjare.
Në pyll, shpirti i Kristoforit gjen trupin e një vajze të re, vrarë nga dikush. Ai qëndron pranë trupit të saj, për t’i pritur shpirtin sa t’í dalë në sipërfaqe, që të shoqërohet me të, e të bashkohet në miqësi e në dashuri. Ndërkohë, malli për dy djemtë e kthen në qytet, sa për t’i parë. Kështu ai dyzohet dhe ngatërron shenjat e kthimit. “
800 hapa larg Venerës” është rrëfim prekës, meditim i fuqishëm për jetën, humor i zi për dashurinë, për erosin, për vdekjen dhe përjetësinë.
Ky është shënimi, me të cilin autori i romanit Virion Graçi, shoqëron ballinën e krijesëzës së tij më të re, teksa e bën lajmin publik për tërë miqtë e tij në Fejsbuk. Në sy të parë, e zeza e kopertinës dhe linjat e arta e të brishta të një vashe, të nxisin të mendosh se në qendër do jetë pikërisht figura e gruas, misteri i saj dhe dashuria për të. Në thelb në fakt, janë meditimet mbi jetën, vdekjen dhe dashurinë, teksa shpirti të shtegton për në botën tjetër.
Mendimi për kalueshmërinë e jetës drejt vdekjes dhe vdekjes drejt pafundësisë në kohë, në formë instinktive, më ka ngacmuar shpesh, thotë shkrimtari Graçi për Metropolpost-in. Por nuk jam futur në labirinthe theologjike, për të hulumtuar pasvdekjen; sa kam ndërruar jetë, me përfytyrim jam rikthyer të ajo, duke ruajtur nga përvoja e shpirtit të çliruar prej trupit, mënyren si ai lexon e përkujton episode të jetës Tokësore, mes njerezve, kur ishte i gjallë. Gjetja, rrëfimi nëpërmjet shpirtit, besoj se i jep tone lirike e funebre rrëfimit, historisë.
Romani është shkruar në fundverën e vitit ’95, në Githios, (Lakonia, Greqi). Isha fare i ri, gjysmë pushues e gjysmë punetor krahu, buzë detit të mbipopulluar me pushues të lumtur e me mjete luksi, për lundrim a argëtim. Ndërkohë, mësohet nga televizionet se vdes një ikone e kinemasë greke, një Brigitte Bardo e dikurshme e tyre. Shpërtheu nje zi kombëtare aty, transmetuar live në çdo kanal teviziv dhe, dashur pa dashur, u përfshiva emocionalisht, jo në zinë e tyre, por në të kundërtën e saj, në gjykimin racional. Por i jam mirënjohës asaj atmosfere melodramatike, sepse më bëri të arratisesha në jetën e pajetuar të çdo njeriu të zakonshëm, me kapërcimin e etapave të jetës së përkohëshme, duke e parë atë nga përjetesia, nga përtejvarri, me dashuri, dhimbje e autoironi.
.
I pyetur nga Metropolpost, në ka ndonjë mesazh të veçantë që do të donte t’ia përcillte lexuesit me këtë roman të ri, Graçi përgjigjet jo, por beson se ka hapur një dritare për ta parë jetën materiale dhe atë urbane nëpërmjet shpirtit dhe natyrës së gjallë, nëpërmjet pyllit, si streha e sigurt ku shkon për të jetuar shpirti i Kristoforit, protagonistit tim.
