Rastësia e pruri që këtë mëngjes të merrja një nga mbikalimet në autostradën Tiranë-Durrës, atë mu përballë Universitetit Polis dhe QTU-së.
Zhytur halleve të mia, teksa ecja mbi harkatën e metaltë të mbikalimit, nisa të ndjeja diç që më lëvizte nën këmbë. Hedh sytë poshtë, dhe nuk isha gabuar! Pllakat prej teneqeje, të ndryshkura e të ngrëna tashmë prej hapit të kohës e të njerëzve, lëviznin paq.
Letova ca hapin duke hapur sytë mirë ku vija këmbën, dhe pasi shkova tërë ankth harkatën, nisa të zbrisja shkallët (nga ana e Universitetit). I zbrisja dhe i shihja. I zbrisja dhe i shihja. Njësoj si harkata! Të ngrëna nga ndryshku e të pasigurta!
Zbrita poshta dhe hodha sytë nga pjesa e poshtme e mbikalimit, aty ku mbahen pllakat e teneqesë mbi të cilat shkojnë njerëzit. Edhe aty ndryshku ia bënte mu e dukej me sy të lirë, e po ashtu edhe të ngrënat.
Gjëja e parë që mendova qe “sa studentë mund të kalojnë në ditë këtu?”
Sa njerët e përjetojnë përditë, ankthin tim të sotëm, se mos lëvizte ndonjë teneqe dhe bija poshtë?! A është normale që këto pllaka rreth 4 metra mbi autostradë, të jenë në këtë derexhe? Kaq e vëshirë është të identifikohen dhe rregullohen?! Kur unë me një të shkuar sipër ndjej që ato s’janë në rregull, po ata që dinë më shumë nga ky zanat?
Sikur njëra prej pllakave të anohet andej nga e ka ngrënë ndryshku, druaj se jemi përballë një tragjedie. Nëse fatkeqi që do të rastisë aty atë ditë të ligë, nuk do ketë fuqi të mbahet, do të bjerë padyshim nën rrotat e makinave që nxitojnë në punë të tyre.
Me vete kujtova edhe sa herë i kam sharë njerëzit që rrojnë anëve të autostradës, tek i shihja të kapërcenin me shpejtësinë e lepurit ndarëset, për t’u hedhur sa në një anë në tjetrën. “Po si nuk u bënë një herë njerëz këta?” kam thënë, “Po si nuk u vjen rëndë!” “Po si nuk vunë mend xhanëm?!”.
Po ç’të vënë mend? Dhe unë në vend të tyre, me ankthin që më pushtoi sot mbi mbikalim, këmbëve të mia në tokë do t’u besoja më tepër, sesa teneqeve që lëvizin, e që sot më kujtuan urën e dikurshme lëvizëse në Fier, që fëmijë na shtinte të dridhurat, se tundej e s’kishte bazament!
