Kam që mbrëmë që dua ta kthej pas atë film horror. I thërras të voglës të mos i qaset bregut. Eja ketu bir, mos atje! Ti nuk sheh gjë, por helikat e injorancës po të qasen për të të ngrënë kokën!
Si kasetat e filmave të vjetër dua ta kthej mbrapsht, t’i ndryshoj rrjedhën, ta shtrëngoj fort e të mos e lë në det, sa të ikë ai i marri me gomone të bardhë, që ha koka njerëzish falë injorancës së tij, indiferentizmit të njerëzve përreth, papërgjegjshmërisë së institucioneve dhe propagandës për plazhe të sigurta.
Kam që mbrëmë që u hakërrehem të gjithëve e gjithçkaje. Lexoj intervistat e atyre që janë ndodhur në atë breg atë çast të kobshëm, njerëz që njoh për intelektualë dhe zëra të fortë ndaj padrejtësive, dhe vrerosem edhe më: i kishin fëmijët po njësoj buzë helikave të asaj gomoneje në breg, e ishin treguar po aq indiferentë, për t’iu sulur skafmadhit dhe shporrur që aty!
Kam që mbrëmë që i urrej për indiferentizmin dhe pazotësinë për të ruajtur jetën, për paaftësinë për të dalluar të drejtën nga e gabuara edhe kur u përshfaqet përpara syve, për të ngritur zërin grup kur shkeljet e rregullave ia bëjnë muuu përpara se tragjeditë të ndodhin.
Kam që mbrëmë që dëgjoj reagime dhimbjeje si prindër, ulërima si shoqëri civile, kërkimin e dënimit maksimal prej kryepolitikanit të vendit, asnjë zë nga ministria e Turizmit, pushime në masë nga Policia e Shtetit, lajmërime protestash…. Dhe kam që dje, qysh kur kuja e mëmës së gjorë pushtoi bregun, për t’u ngulur si thikë në zemrën e cdo prindi, që pyes përse nuk dimë ta mbrojmë jetën ne në Shqipëri, sa e kemi gjallë? Pse e marrim si të mirëqenë, kur e dimë fare mirë që rrojmë në një vend ku makina të shtyp në vijat e bardha? Pse i lëmë kokëboshat të na vënë poshtë me tahmanë dhe injorancën e tyre, e të na hanë kokat e foshnjave? Pse bëjmë propagandë për plazhe të sigurta, kur terreni dëshmon të kundërtën? Pse dreqi e mori, nuk i ruajmë fëmijët nga monstra të tilla?
Kam që dje që lexoj e dëgjoj vetëm mallkime, për papërgjegjshmërinë e politikanëve, të policëve, të ministrave… Kam që dje që veshëve më buçet propaganda që kthen në atdhe emigranët e i shpërndan brigjeve me ujë të kulluar të jugut, që skuqen tashmë nga gjaku i foshnjave të tyre, dhe nuk kam fuqi të flas!
Kushdo prind që ka fëmijën në moshën e të voglës, ca më shumë e ca më pak, e ka gdhirë mbrëmë. Jemi në gusht. Të gjthë kanë marrë lejen. Ata me pak më tepër mundësi, kanë zgjedhur të pushojnë në jug. Në ujin e kaltër të jugut, tashmë me njollën e madhe të gjakut të të voglës. Dhe jo i them vetes, nuk është e mundur të bëhesh copash në breg të detit, e të mos të të mbledhin dot! As në Ukrainë nuk bombardojnë në det! Por me sa duket në Shqipëri po. Të bombardon injoranca, tahmaja për t’u dukur, padija, papaftësia për të rruajtur jetën, por mbi të gjitha tahmaja për të fituar, e një shteti që mpleks në një vend, plazhin masiv me zonën e skafeve.
Unë nuk e di nëse duhet kthyer moratoriumi i skafeve apo nëse ministritë përkatëse duhet të mendojnë për ndonjë hapësirë eskluzivisht vetëm për mjetet motorrike të ujit. E vetmja gjë që di është që kur u bërtas këtyre me barka uji që afrohen pranë brigjeve me kalamaqtë e tyre në bord, pa pyetur për fëmijët e atyre që janë në breg, më thonë që po bëhem e bezdisur, se deti është i të gjithëve, edhe i kokshpullave me brek rozë, që nuk dinë asgjë e asnjë rregull, por vetëm të krekosen e të hanë koka me injorancën e tyre. E sot nuk kam fuqi as të shkruaj!
Na i këpute shpirtin, bijë! Sa e bukur paskëshe qenë!
