Nga Brizida Gjikondi, juriste
Në protestë përpos të tjerëve shikoj shumë të dëshpëruar, njomëzak, adoleshentë, të rinj.., që shteti dhe askush s’i ka përfill’ deri më tash… ndoshta dhe familjet e tyre..
Janë djemtë e lagjeve.., janë ata që energjinë dhe adrenalinën e moshës, e fikin bashkë me cigaret e hashashit…
Shteti për ta nuk ekziston.., nuk ka politika reale… ka vetëm pallavra… dhe kuintale me beton… askund një kënd sportiv… dy paralele… ose vende pune, pa qenë nevoja për tesera partish…
Ata fikin rininë e tyre të dëshpëruar në bishta cigaresh hashashi… dhe jo rrallë nga ai bisht cigaresh përfundojnë në qelitë e këtij shteti dështak dhe riciklues në shterpësinë e tij …
Më dhimbsen djemte e lagjes sime… ata me rini të zvarritur e të vrarë nga realiteti… Nuk i pash sot të shtriqur stolave… por i pashw ashtu siç duhet t’i kisha parë përherë… duke vrapuar rrugëve…. Shyqyr që vrapojnë e ulërasin.. s’ka gjë se sot janë kuturu… duke vrapuar e gjen rrugën.
Sot më dhembi çdo shkop ndaj tyre… por shpesh ato shkopa të zgjojnë.. të shkundin… çka nuk të vret, të bën më të fortë! Dhe kur je i fortë e rregullon vetë jetën tënde… askush nuk të do më shumë se vetja… e askush nuk të nëpërkëmb dot… sidomos e fëlliqura politike e kalbur!
