Mama dhe bijtë
Gjithmonë e më rrallë të shoh, gjithmonë e më tepër çuditem
si dola nga barku yt dhe ti nuk je ime bijë.
Sepse je e vogël mama, e pafajshme
dhe lotët i ke të brishtë e të rinj.
Ti që u plake dhe qan si foshnjë
kur duhet të gëzohesh
e që pikëllimi të ndjek si urith
pikërisht kur liria hap një shteg.
Por ti je e vogël mama, e pafajshme…
O zot, ç’deshi një njeri si ti
në këtë botë të sprovuar…
Ti akoma s’ke mësuar të gënjesh, e shtrenjtë
dhe duart i ke si dy bombona të vogla,
të ëmblat duar, të sheqerta
nga lotët e tu.
Mirëseerdhe mama!
Ja shtëpia, filxhani i kafesë dhe mirësjellja ime
të serviret me kujdes,
sofistike është, megjithatë në modë
dhe vlen më shumë se mollët rozë të kofshëve të tua
që ti i le të duken dhe s’e di.
Çoje kokën, përse qan?
Bijtë e tu janë rritur tashmë –
bisha sfiduese, s’i ndjek dot rreziku
ty të duan mëshirëdhimbshur, mama,
nuk të harrojnë,
më mirë vdesin.
Ke dhe ti në zemrën e tyre një dritare,
një oval gëzimi, drite e shprese,
sepse të tutë ishin naivët, si kuaj lufte,
me sytë e mëdhenj ushqyer me ujëra kroi.
I deshe fort mama, siç dite i deshe,
i mallkove fort mama, sa munde i mallkove,
me zërin që e kishe si varg rruazash mbi gur…
Dikur… e mban mend, mama!
Në shtëpi këndoje,
ishe e re, e bukur,
tani e kuptoj.
Perëndimi vdiste i lumtur për atë lloj kënge,
dhe syri yt fekste mohimin e tij
dhe jeta ishte organike, mama:
luanin kalamajtë,
naivët që ti i rrite me delir horizonti…
Ja ku i ke përballë, të rrahur me jetë e me sprovë,
fëlligështia i ka vrarë, por gjakun nuk ua ka stërpikur.
Janë të virgjër, mama, të përdalët e tu,
janë të virgjër,
lakuriq, të pambrojtur, me gjithçka të fituar me dhëmbë.
Mos i shaj, mama, se bën faj. Mos i truaj!
Të kanë dashur, mama, të kanë dashur. I duaj.
(Kurrë prindi nuk mund të mbërrijë dashurinë e
fëmijës.)
Kthehu, ec në vete, mama, mos qaj më.
Janë të fundit vjetë të tutë, në këtë fëmijëri të dytë
mund të ngrohë pak dielli, po t’i terësh sytë.
Fshiji lotët, mama, jemi të dërmuar,
të buzëqeshësh pak, kjo është bukë për ne.
O fëmija im i dëshpëruar,
mëkati më i madh i Perëndisë mbi dhe.
