Frika e parë që njeh e konkretizon njeriu, sapo vjen në jetë, është frika se mos mbetet vetëm dhe nuk kujdeset njeri për të, pra frika nga braktisja. Duke qenë i paaftë të jetojë i vetëm, ai, fëmija, ka nevojë të vazhdueshme për prezencën, sigurinë e kujdesin e të rriturit.
Mirëpo braktisja, nuk është vetëm një mungesë fizike, ajo ndodh edhe kur është në krah të nënës apo zëvëndësuesve të saj. Braktisja ndodh edhe kur e gënjejmë fëmijën, kur e dhunojmë, kur e etiketojmë, e shajmë, e krahasojmë. Braktisja pra prek direkt vetëvlerësimin e njeriut. Shkencëtarët e quajnë braktisjen zhdukja e “autenticitetit emotiv”. Kjo zhdukje, siç e tregon dhe vetë fjala, nuk lejon njeriun të zhvillojë veten e tij personale. Të eksplorojë emocinet, t’i njohë ato dhe t’i zhvillojë nëpërmjet sigurisë dhe kureshtjes. Braktisja prek direkt vetëvlerësimin e njeriut. Njeriu që ndjesia e braktisjes bëhet “stofa” ku endet vetja e tij, është i paaftë të besojë dhe shijojë jetën. Ai ndihet i pavlerë dhe mbi të gjitha i keq. Kur dëgjoni që dikush keqtrajton gruan apo një njeri tjetër apo edhe kafshën, këta individë kanë përjetuar shijen e hidhur të braktisjes. Proceset automatikë janë struktura mendore që diktojnë sjelljet tona, mënyrën tonë të të menduarit dhe të perceptuarit të jetës, nga rritja e keqe dhe sidomos nga ndjenja e braktisjes, e bëjnë njeriun të pandjeshëm, mosbesues, të paaftë të shprehë emocionet e tij në mënyrë jo fyese.
