Teksa kritika botërore e kinemasë po analizon filmin e sapo dalë “Killers of the flower moon”, me regji të Martin Scorceze-s e lojën aktoriale të Robert De Niros e Leonardo di Caprios, Metropolpost iu drejtua regjisorit të ri Gjon Muçi për ta pyetur mbi të dhe risitë që sjell ky prodhim kinematografik.
MetropolPost: Një film epope, apo ndjesi e krijuar pikërisht për hir të kohës që ky film sjell, Gjon?
Gjon Muçi: Hyrja e filmit shërben si një lloj kapsule në kohë. Kostumet, aktorët si Leonardo Di Caprio me dhëmbët e zverdhur dhe deri te figuranti më i fundit duken sikur i kanë marrë me dorë njëqind vite më parë dhe sjellë në ditët e sotme.
Setet dhe skenografia kanë riprodhuar deri në detajet më të fundit shtëpitë dhe rrugët e Oklahomas së viteve 1920. Elementet estetikë dhe stilistikë të rrethojnë me atmosferën e kohës dhe filmave të kohës, ku ndonjëherë jeta dhe përditshmëria ndihen sikur ecnin më ngadalë në krahasim me periudhën tonë digjitale.
Fatkeqësisht këtu mund të jetë ku çalon pakëz (më shumë se pakëz) dhe më shumë se në çdo aspekt tjetër filmi. Kamera është e hijshme dhe i vjen për shtat kohës, dialogjet të rrjedhshëm, muzika dhe efektet akustiket të përdorur me zgjuarsi dhe aftësi të lartë teknike, por fatkeqësisht filmi nuk rrjedh. Duket sikur anashkalon ngjarjet më të rëndësishme, si puna e reagimit të fisit lidhur me zhdukjen e pjesëtarëve të tyre dhe i kushton më shumë vëmendje disa ngjarjeve të parëndësishme.
Nëse krahasohet me The Irishman “Irlandezi” (2019) filmi i mëparshëm i Scorsese-s, pothuajse me të njëjtin metrazh, ndihet qartazi sesi ngjarja ngec dhe nuk ecën përpara çka shkakton frustrimin e shikuesit. The Irishman rrjedh si muzikë, nuk të lodh për asnjë moment dhe të bën kureshtar nga skena në skenë për vazhdimësinë e ngjarjes. Në këtë film kam frikë se nuk mund të thuhet e njëjta gjë.
Ngjarje të rëndësishme pasohen nga skena monotone të pajustifikuara dhe të tejzgjatura, karakteristikë e pazakontë për Scorsese-n. Ngjarja është interesante dhe ngjall kureshtje mbi ndodhitë e vërteta, por filmi të jep ndjesinë se të mungon diçka si shikues nga interpretimi i këtij eventi kaq të rëndë. Aktorët janë të shkëlqyer, njëlloj si te Certain Women (2016) Lily Gladstone përcjell me mjeshtëri gjendjen e brendshme të personazhit, madje edhe në skena ku nuk thotë asnjë fjalë. Por Robert De Niro, me gjithë respektin dhe simpatinë që kam për të si aktor nuk të bind në këtë rol. Sërish ndryshe nga Irishman ku është tepër bindës, duke iu përshtatur personazhit deri në manierizmat më të vogla, këtu duket si karikaturë e një njeriu të lig; ndoshta bëri më të mirën me rolin e besuar, por gjatë filmit e kisha të vështirë të mos e shikoja De Niron që po aktron.
Gjithesesi është një ngjarje shumë interesante që vendos në dritë zhdukjen progresive dhe sistematike të fiseve indigjene në Amerikë dhe ndihet që Scorsese ka punuar më shumë pasion dhe vendosmëri kundrejt temës, vizualizuar dhe nga njëri prej kameove më të veçantë të tij. Më pas kemi një vizualizim shumë të bukur dhe poetik që sqaron më tej kuptimin e titullit. Nëse jeni fansa të Scorsese-s ju këshilloj ta shihni filmin, mbase duke i shtrënguar pak dhëmbët gjatë pjesëve të mërzitshme; pavarësisht tyre “Vrasësit e lule hënës” mbetet një film ku ndihet mjeshtëria dhe përvoja mbi 60 vjeçare e njërit prej regjisorëve më të mirë në historinë e kinematografisë.
Filmin mund ta shihni në Cineplexx.
Gjon Muçi
