Politika shqiptare nuk ka asgjë interesante. Mendimet janë të kundërta, vetëm pse janë siglat e kundërta. Politika shqiptare ka vetëm akuza, kundërakuza, gjithëherë pa prova thelbësore, bajate, të shplara dhe rakitike. Sepse edhe akuzat duan pak stil, pak sharm, pak gjuhë.
Politika shqiptare nuk diskuton kurrë, kurrë, kurrë për çështje të mëdha shoqërore. Edhe nëse ndonjë deputet, përpiqet rrallëndonjëherë, fjalët janë malarike, pothuajse asnjëherë të dala nga zemra, në shumicë përgatitur nga dikush tjetër që “bën fjalime”, e thjesht përsërit të njëjtat fraza prej vitesh.
Debati politik shqiptar nuk ka mendim, nuk ka thellësi, nuk ka pasion, nuk ka risi, nuk ka tronditje. Çdo gjë kureshtare e politikës shqiptare, lidhet me anën e errët të njerëzve që e përfaqësojnë atë.
Politika është art, por ajo shqiptare nuk ka artistë, as aktorë të paktën, ka figurëza.
Politikës shqiptare i mungon personazhi që mezi pritet çfarë ka për të thënë. Debati politik është shembulli më i mirë se sa keq është situata e intelektualizmit shqiptar (përderisa nuk ka asnjë lloj debati tjetër).
Politika shqiptare është e varfër, por çuditërisht politikanët janë të pasur.
Politikanët shqiptarë emërohen nga partia, zgjidhen nga populli, punojnë për vete. Politika shqiptare nuk ka guxim, nuk ka forcë, nuk ka mllef për ndryshim.
Politika shqiptare mendon përfitimin para marrëveshjes, hilenë para sinqeritetit, pazarin para të drejtës.
Politika shqiptare nuk ka dhënë asnjë shembull pozitiv për shoqërinë. Politika shqiptare ka një aleat që e ka shkëputur nga njerëzit, hipokrizinë.
Është koha, ka ardhur koha, që nesër ndoshta, që politikanët të kuptojnë se duhet të ndryshojnë, pasi shoqëria po reflekton vetëm shembullin e tyre. Duhet të dalin nga mediokriteti. Nuk është e nevojshme të kthehesh kundër kryetarit, për të tërhequr vëmendjen dhe simpatinë e publikut. Sa më shpejt, edhe për të mirën e tyre.
