Me një prej deklaratave më të fuqishme gjatë karrierës së tij politike, kreu i PD-së Lulëzim Basha, njoftoi mbrëmë se Berisha nuk do të jetë pjesë e grupit parlamentar të PD-së, derisa çështja e akuzave të Departamentit Amerikan të Shtetit të zbardhej ligjërisht.
Përgjatë falës së tij, Basha u përpoq të vinte në dukje dhimbjen me të cilin e merrte këtë vendim, e po ashtu edhe sakrificën në nivel personal dhe karriere, duke e cilësuar atë si një akt distancimi të detyruar dhe mbrojtjeje të PD-së e të demokratëve, prej mosmarrëveshjeve të Berishës me Amerikën. Basha po ashtu u kujtoi dje demokratëve, se e kishin rizgjedhur vetë në krye të PD-së, duke u kërkuar atyre të sakrifikojnë nga vetja (pra nga dashuria për Berishën), në të mirë të PD-së (Ju më keni besuar drejtimin e PD-së, për të marrë edhe vendime që lëkundin emocionet tona, mirëpo secili prej nesh, duke nisur nga unë i pari, ka detyrimin për të sakrifikuar nga vetja për interesin e PD, demorkatëve. Cit. L. Basha).
Në fakt, qysh prej shpalljes non-grata të Berishës prej Departamentit Amerikan të Shtetit, lëvizja që do të bënte Basha përballë Berishës, është pritur me shumë kureshti. Në opinionin publik, sidomos pas deklaratave të Berishës, se dosjen në Departamentin Amerikan të Shtetit ia kishte shpënë Rama me OJQ-të e tij, nisi të besohej se pas kësaj goditjeje qëndronte lideri socialist, ndërkohë që Basha shihej si biri i urtë që do të mbështeste deri në fund “atin politik”, pa i kthyer shpinën në këtë moment të vështirë, e pa pasur aspak tendencën e të punuarit ndonjë rreng, për të dalë vetë në krye, çka dje nuk rezultoi e vërtetë. Basha ia ktheu shpinën Berishës, dhe këtë e shiti si sakrificë për të mirën e PD-së.
Qysh në krye të herës, pas shpallejs non grata të Berishës prej amerikanëve, kam mbështetur idenë se të vetmit që i intereson mosprania e Berishës në Parlament, është Basha. I vetmi që do të mbetej në hije me praninë e tij atje, sepse me karizmën, me dijenitë politike, me pastosin, agresivitetin, djallëzinë nëse doni, Berisha e dominon më së miri atë sallë, gjë që nuk mund të thuhet aspak për Bashën, i cili, gjatë gjithë kohës në opozitë, ka ndenjur më shumë jashtë saj, se sa brenda. Dhe më shumë se sa një “atvrasje politike” (ne nuk e dimë ende, se cili është ati i vërtet politik i Bashës), kjo e lidershipëve të PD-së, të kujton luftën vjehërrë-nuse, ku e para, meqë e ka ngritur vetë shtëpinë, nuk do të tërhiqet e t’ia lerë frenat të resë, kurse kjo e dyta mezi çpret që plaka të zërë rrëzën që i takon në shtëpi, e ta lerë të qetë të vazhdojë “jetën” e saj. Dhe Basha, fiks si një “nuse e rrahur me vaj e uthull”, sapo ka hedhur hapin e parë publik, në favor të marrjes së frenave të “shtëpisë” dhe qeverisjen e saj pa i marrë leje Berishës (të paktën nga ajo që dëgjuam e pamë). Nuk e ka braktisur, por do ta vërë me shpatulla pas murit, që të mos e bezdisë më. Nuk e ka vrarë politikisht (se nuk mundet ta bëjë), thjesht po e nxjerr jashtë ringut politik, duke e detyruar ta kalojë pleqërinë nën thundrën e atyre që ka mbjellë në të ri.
Basha e ka të pamundur të kryejë at’vrasje politike, sepse pushtetin ka kohë që e ka vetë, nuk ka ç’t’i marrë më Berishës. Me atë deklaratë thjesht vrau dukjen e vet si kukull e Berishës, siç konsiderohej rëndom në politikë. Ai synon thjesht të zhbëje mitin e Berishës ditëve të sotme. Do t’ia lerë atë të shkuarës, aty ku Berisha bëri vërtet histori, e të pastrojë udhën për të dalë vetë në pah. E teksa Berisha nuk u tërhoq vërtet kur ia la atij partinë, e vetmja gjë që mund të bënte përballë demokratëve që s’ia kanë falur kurrë zemrën, qe filozofia “dy hile një trimëri”.
Tashmë Berisha, edhe pse deklaroi se do vazhdojë betjën për “kthimin e sovranitetit të PD-së” e ka betejën të humbur. Një, sepse nuk ka më përkrahjen e Amerikës, dy, sepse është tejet i moshuar për t’u marrë me këtë punë, dhe tre, sepse ka kundër Bashën që merr de facto vendimet. Demokratët e rizodhën sërish Bashën në krye të PD-së, përballë Kadillit, Harxhit e të tjerëve, dhe tashmë ai do të jetë edhe 4 vite të tjera në pushtet, vite që në moshën e Berishës, quhen periudha “sot je, neser s’je”.
Ç’do të bëjë tani e tutje Basha? Do vazhdojë rutinën e tij politike dhe një katërvjeçar, nëse nuk arrin dot ndonjë marrëveshje me Ramën, për ndonjë bashkëqeverisje e llokmë pushteti, për të nxjerrë edhe LSI-në jashtë loje (ç’ka është synimi politik i Ramës). Pastaj? Pastaj lum kush të rronjë ta shohë zonjë, tha Naimi, dhe Amerika do bëjë padyshim të vetën.
*nga Albana Nexhipi Lekaj, gazetare, drejtuese e MetropolPost.al
