Kleoniki Surmeli, gruaja e dytë e Ismail Qemalit, nga Lira Gjika

Sot në këtë ditë të gruas dua të kujtoj një zonjë që për herë të parë në historinë njëqind e dhjetë vjeçare të shtetit shqiptarë u bë zonja e parë e vëndi,, zonjën Kleoniqi (Cleoniki) Surmeli. Kjo zonjë ishte gruaja e dytë e Ismail Qemal bej Vlorës. (Gruaja e parë e Ismail Qemalit ka vdekur bashkë me fëmijën gjatë lindjes). Thuhet se “pas një burri të madh qëndron një grua e madhe” dhe zonja Kleoniqi ishte e tillë. Ismail Qemali e njohti zonjën Kleoniqi në Rusçuk, atëhere pjesë e perandorisë osmane, sot në teritor të Bullgarisë, ku ajo ietonte dhe ai, Ismail Qemali, ishte emëruar si punonjës I lartë I administratës. Zonja Kleoniqi ishte bijë e një tregëtati të pasur. Duke jetuar në një qytet ata u njojtën dhe u dashuruan. Familja e e zonjës Kleoniqit e refuzoi këtë lidhje për shkak të besimit, ata ishin të krishterë dhe Ismail Qemali ishte iI besimit mysliman. Vajza dëgjoi zemrën dhe Iku me Ismail Qemalin. Të dy u martuan dhe bënë bashkë nëntë fëmijë, gjashtë diem dhe tre vajza. Të nëntë fëmijët lindën e u rritën të shëndetshëm, të bukur e të mënçur. Çiftit nuk I vdiq asnjë fëmijë dhe kjo ishte një gjë e rrallë në atë kohë kur vdekshmëria foshnjore ishte shumë e lartë në të gjitha shtresat e shoqërisë. Ata të dy zonja Kleoniqi dhe Ismail bej Vlora patën një jetë të vështirë për vetë përfshirjen politike të Ismail Qemalit për çështjen e madhe të shtetit shqiptar. Ai ishte vazhdimisht në udhëtim, siç e dimë ka qenë një process shumë I vështirë mëvehtësia e Shqipërisë dhe merita kryesore ka qenë e Ismail Qemalit. Ky njeri i pampshtur nga lodhja dhe injorimet prepotente të fuqive të mëdha të kohës, forcën e tij e gjente të krenaria e tij për vendin dhe te zonja e tij e zemrës që dinte ta qetësonte dhe e mbështeste të mos dorëzohej. Me një përultësi prej shënjtoreje kjo grua nuk u lodh me burrin e saj ashtu si burri i saj nuk u lodh me Shqipërinë. Është e vërtetë që nuk dimë shumë për jetën personale të Ismail Qemalit, babait të shtetit shqipëtarë dhe vazhdojmë me indiferentizmin e bartur nga e kaluara të negliznojmë jetën e tij personale e familiare. Do të ishte mirë madje nder, që ta njihnim sa më mirë dhe ta përmëndnim këtë grua këtë zonjë të babait të shtetit shqiptar. Ajo është një figurë historike dhe duhet nderuar si e tillë. Lira Gjika