Pas dy javësh negociata, marrëveshja për rritjen e ndihmës klimatike për vendet në zhvillim kalon më në fund në Cop29, që mbahet në Baku.
Nga 100 miliardë dollarët aktualë në vit, të parashikuara nga Marrëveshja e Parisit, kjo ndihmë do të arrijë gradualisht në 300 miliardë dollarë në vit në 2035. Tregu ndërkombëtar i karbonit është miratuar edhe në Baku, duke i lejuar shtetet të investojnë në projektet e dekarbonizimit jashtë vendit.
COP në Azerbajxhan (i dyti me radhë në një shtet të naftës, pas Dubait vitin e kaluar) do të përfundonte të premten. Por marrëveshja për ndihmën e klimës (dosja më e rëndësishme) nuk ishte arritur ende, kështu që konferenca u zgjat deri të shtunën.
Një draft-dokument përfundimtar mbi financat, u publikua të premten, me një kompromis të propozuar nga presidenca e Azerbajxhanit. Vendet e zhvilluara u zotuan të arrijnë 250 miliardë dollarë në vit në ndihmë për vendet në zhvillim për zbutjen dhe përshtatjen e ndryshimeve klimatike deri në vitin 2035.
Kjo shifër përbëhej nga kontributet publike të pakthyeshme, por edhe nga kreditë e bankave zhvillimore shumëpalëshe dhe bankave private. Propozimi u refuzua nga G77 vendet në zhvillim dhe në zhvillim, plus Kina. Këta kërkuan 1300 miliardë dollarë në vit menjëherë nga viti 2025, kryesisht në kontribute publike të pakthyeshme. Vendet e zhvilluara ngritën ofertën e tyre të shtunën, duke arritur në 300 miliardë në vit deri në vitin 2035, përsëri nga burime publike dhe private.
Negociatat me Kinën
Vendet në zhvillim kërkonin të paktën 500 miliardë. Vendet më pak të zhvilluara dhe grupet e ishujve të vegjël, një moment kërcënuan të thyenin bankën, sepse donin më shumë. Por në fund, pas orës dy të mëngjesit, marrëveshja kaloi. Dokumenti specifikon se vendet në zhvillim mund të ofrojnë ndihmë, por nuk kanë asnjë detyrim dhe paratë e tyre nuk përfshihen në numërimin prej 300 miliardë lekësh. Një mënyrë kjo për të kënaqur Kinën, e cila sipas OKB-së është ende një vend në zhvillim. Dokumenti përfundimtar kënaq edhe Arabinë Saudite, sepse nuk rrit angazhimet e dekarbonizimit në krahasim me atë që u vendos vitin e kaluar në COP28 në Dubai.
Teksti gjithësesi bën thirrje që ndihma të arrijë në 1,300 miliardë në vit deri në vitin 2035, dhe krijon një udhërrëfyes nga Baku në Belem, vendi i Cop30 të ardhshëm në Brazil, për të studiuar se si mund të arrihet ky objektiv.
Cop29 miratoi gjithashtu rregullat për tregun ndërkombëtar të emetimeve të karbonit, të parashikuara në nenin 6 të Marrëveshjes së Parisit dhe që nuk u zbatuan kurrë në dhjetë vjet. Krijimi i saj ishte dosja e dytë më e rëndësishme e COP.
Në këtë treg, menaxhuar nga agjencia e klimës së OKB-së, UNFCCC, një shtet mund të blejë një projekt dekarbonizimi në një vend tjetër, në përgjithësi një projekt ripyllëzimi. Reduktimi i emetimeve që rezulton nga ky projekt jashtë vendit, llogaritet si shkurtimi i emetimeve të vendit pagues.
