Unë jam fanse e flaktë e librave për fëmijë, por kjo që lexova ishte një përrallë moderne po aq edhe për të rriturit, një ëndërr e zgjëndërr që më pushtoi gjatë, që nuk e di si mund të mbaronte kaq shpejt. Pse më pëlqeu?
Përveç detajit fantastik ku loti i Princeshëzës së hënës është diamant në fillim të librit dhe lotët e të rriturve djegin shpirtin në fund të tij, ja shtatë arsye të tjera:
1. Gjuha fantastike, njëlloj si prekja e një fëmije.
PRINCESHËZA E HËNËS e fton shkencëtarin në pyllin e saj, një pyll në hënë. Për ta marrë për dore, ajo prek kostumin e astronautit, që çfarë s’do të jepte të ndiente në lëkurë prekjen e asaj vajze të vogël. Por, shkencëtari është njeriu i arsyes, i rrituri. Ai duhet të mbajë veshur kostumin e asronautit. Princeshëza është njeriu i ndjesive, fëmija. Ajo mban veshur fustanin e trëndafiltë.
Personazhet nuk kanë emra.
2. Dialogu i shkurtër, tmerrësisht therrës kur shoqërohet me mendimet.
Sa herë Princeshëza hyn në vendin e shkencëtarit nuk përshëndet, sikur të ketë qenë gjithnjë aty. Dhe kur ikën nuk thotë asgjë. Thotë se të rriturit i kompleksojnë gjërat. Vizaton një rreth. Thotë kjo është hëna. Vizaton dhe një tjetër dhe thotë kjo është toka. (Mjafton t’i duash të dyja-mendon). Princeshëza e hënës do t’i tregojë atij se në botën e saj/ në hënë/ në ëndërr, ajo ka një pyll ku dinosaurët ekzistojnë dhe shëtisin të lirë e kryelartë, një pyll ku gjallon çdo specie e zhdukur në Tokë (zhdukur nga dora e njeriut-mendon i rrituri).
3. Përrallat që i tregojnë njëri – tjetrit.
Çdo përrallë që i tregojnë njëri-tjetrin në heshtjen që ofron hëna është e bukur. I rrituri përpiqet të kombinojë në rrëfimet e tij detaje që përfshijnë Pinokun apo rrjetat e merimangës që të kujtojnë heroizmat e Spiderman, aq sa sajon se erdhi në hënë duke thurrur një teleferik me fijet e një merimange. Ndërsa, e vogla i tregon përrallën për një mbretëri në të cilën për kësulat që aq shumë i donte mbreti, shkruhen edhe ligjet dhe ku banorët me një melodi heqin kësulat duke treguar se duan të çlirohen nga një pushtet tiranik.
4. Mesazhet e veprës…
Sa rritesh nga fëmijët! Dhe sa pak humb nga fëmija brenda vetes… Ne të gjithë rritemi çdo ditë. Në shkollë mësojmë plot gjëra, edhe në punë. Çdo ditë mësojmë. Derisa një ditë kërkojmë të kemi fëmijë, sepse vetëm ata mund të mësojnë që bota rrotullohet rreth dashurisë. Princeshëza e Hënës do t’i mësojë shkencëtarit, që robotët do të bëhen të ligë për botën nëse kështu duan ata që i krijojnë ato, që toka do të do jetë e përgjakur dhe e shkatërruar nëse banorët e saj luftojnë për këtë, në vend që të ëndërrojnë apo besojnë për një pyll si në përralla.
5. Ilustrimet e Stefan Taçit.
Në një kohë kur librat po printohen me ngjyra, me fletë të shndritshme, me ilustrime që të krijojnë imazhe të gatshme për fëmijët, në këtë libër ilustrimet janë pa ngjyra. Imagjinata e fëmijëve dhe të rriturve bashkë mund të ngjyrosë imazhet me ngjyrat e fantazisë. Me ngjyrat e leximit të përrallës.
6. Redaktimi që m’u duk një pastërti për librin. Ose unë humba mes ëndrrës së një burri dhe nuk kapa dot ndonjë gabim.
7. Virgjil Muçi, që gjithmonë më ka bërë të hap fjalorin e gjuhës shqipe për të mësuar kuptimin e një fjale që nuk e di. Edhe në këtë libër më detyroi të mësoja fjalë të reja të shqipes së bukur.
PS: Për mua libri ka tre momente kyçe, brilante. Në faqet 26, 45 dhe 77. Por unë ju ftoj ta lexoni të gjithin një pasdite a mbrëmje, nën qetësinë e hënës. E gjeni të botuar nga Shtëpia Botuese DITURIA .
